şu blog yazma olayı çok nankör yahu.. yani yazdıkça yazasın geliyor,
ama uzaklaştığın anda da kopuyorsun. üstelik bir de tadilat yorgunluğu
eklenince cidden soğudum. elbette oğluşun aradaki enterasan
cümlelerini bir yerlere not etmeye çalışıyorum ama toparlayıp yazamıyorum.
bu arada aslında önemli iki gün geçirdik.
bir : can bey artık tam tamına 5 yaşında :)
iki : ben ise tam tamına 40 yaşında :(
tadilat nedeniyle bu sene maalesef pek güzel bir şeyler yapamadık.
şöyle bir aile arasında, bir de okulda da ufak bir kutlama yapabildik.
ona söz verdim. seneye inşallah ona arkadaşlarıyla kocaman bir
kutlama yapacağım ...
2 senedir erteledeğimiz tadilat ise nerdeyse 1 ay sürdü. her nekadar
çok da içime sinmese de ev sonuçta temizlendi ve en önemlisi boşaldı!
insan ne kadar çok gereksiz eşya, kiyafet biriktirebiliyormuş. tümünü
dağıttım. umuyorum gerçekten ihtiyaç sahiplerine gitmiştir.
oğluş ise başta çok sevindi. ancak eskisi gibi duvarları tual olarak
kullanamadığı için üzülüyor tabii :))
bunların dışında hayat çok ama çok sıradan geçiyor. okul -ev-park
arası bir üçgen durum yaşıyoruz. illet hastalık yüzünden onu çok fazla
kalabalığın olduğu yerlere de götürmüyorum. gerçi biz onu bu şekilde
korumaya çalışırken sınıfında bir çocuk bu gribi atlatmış bile. o ara
can anneannede olduğundan çok panik yapmadım. ama yine de bu
kadar yakında olması beni gerçekten ürküttü. ama allaha şükür
biz bu sene burun tıkanıklığı bile yaşamadık. ona sürekli verdiğimiz
doğal ilaçlardan mı, yoksa sevgili stil direktörümün tavsiyesi olan
ilaçtan dolayı mı bilmiyorum.
bu arada blog arkadaşlarımı da ziyaret edemedim. kendimi biraz
iteklemem gerek sanırım :)
